Στις 8 Μάρτη του 1857 οι εργάτριες υφαντουργίας και ιματισμού στη Νέα Υόρκη κατεβαίνουν σε μαζική απεργία, κόντρα στις εξαντλητικές συνθήκες εργασίας (16 ώρες ημερησίως) και τους εξαιρετικά χαμηλούς μισθούς τους σε σχέση με των ανδρών. Οι εργοστασιάρχες απαντούν με μαζικές απολύσεις ενώ η αστυνομία επιτίθεται και διαλύει βίαια το πλήθος. Εις ανάμνηση εκείνης της εξέγερσης, στις 8 Μαρτίου γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Μια γιορτή κατασκευασμένη από τους κυρίαρχους με τέτοιο τρόπο ώστε να την αποκόπτει από το ιστορικό και ουσιαστικό νόημα των κοινωνικών αγώνων και των κινημάτων. Στις μέρες μας η 8η Μάρτη παρουσιάζεται σαν μια «γιορτή» αγάπης και θαυμασμού προς τις γυναίκες, προσφοράς λουλουδιών· μια γιορτή που αναπαράγει τα στερεότυπα της «εύθραυστης» δήθεν φύσης τους και τους κοινωνικούς ρόλους («στοργική μητέρα», «καλή νοικοκυρά», «ευαίσθητη γατούλα» κ.α.) που αποτέλεσαν διαχρονικά και αποτελούν το υπόβαθρό της συνεχιζόμενης καταπίεσής τους.
